Κυριακή Β' Νηστειών

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

(Μάρκ. 2, 1-12)

Τον καιρό εκείνο, όταν ήλθε και πάλιν ο Κύριος εις την Καπερναούμ, διαδόθηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. Και αμέσως εμαζεύθηκαν πολλοί, ώστε να μην τους χωρεί πλέον ούτε ο χώρος εμπρός εις την πόρτα, και τους εκήρυττε τον λόγον. Και έρχονται και του φέρουν ένα παραλυτικόν, τον οποίον εβάσταζαν τέσσερα πρόσωπα. Και επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξ αιτίας του πλήθους, αφήρεσαν την στέγην, όπου ευρίσκετο, έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν το κρεββάτι, όπου ήτανε ξαπλωμένος ο παραλυτικός. Όταν ο Ιησούς είδε την πίστιν τους, λέγει εις τον παραλυτικόν. «Παιδί μου, σου συγχωρούνται αι αμαρτίαι».

Εκάθοντο δε εκεί μερικοί από τους γραμματείς και εσκέπτοντο μέσα τους, «Γιατί λέγει αυτός βλασφημίας κατ' αυτόν τον τρόπον; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίας παρά μόνον ένας, ο Θεός;».

Ο Ιησούς αμέσως κατάλαβε μέσα του ότι αυτά σκέπτονται και τους λέγει, «Γιατί κάνετε τις σκέψεις αυτές μέσα σας; Τι είναι ευκολότερο να πω εις τον παραλυτικόν, «Σου συγχωρούνται αι αμαρτίαι» η να πω, «Σήκω επάνω και πάρε το κρεββάτι σου και βάδιζε»;

Αλλά διά να μάθετε ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσίαν να συγχωρεί αμαρτίας επί της γης» – λέγει εις τον παραλυτικόν, «Σου λέγω, σήκω επάνω και πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινε εις το σπίτι σου». Και εσηκώθηκε αμέσως και αφού εσήκωσε το κρεββάτι εβγήκε υπό τα βλέμματα όλων, ώστε να εκπλαγούν όλοι και να δοξάζουν τον Θεόν και να λέγουν, «Ποτέ δεν είδαμε τέτοια πράγματα».